Her şeyin ilki özeldir derler. Öyle ki insanlar irdelenen konudaki ilk anılarını unutmazlar genelde. İlk sevgiliden ilk araba kullanma deneyimine kadar her şeyin ilki anlamlı gibidir insanlar için, hiçbir vasfı olmamasına rağmen. Böylesine gereksiz bir konuya yaptığım açılış, bir o kadar gereksiz bir anımla devamını sağlayacak.
Kayda değer anlamda ilk küfrümü, ortaokulda yapmıştım galiba. Ya Cumartesi ya da Pazar günüydü, yani haftasonuydu. Tatil günüydü. Sabahın sekiz buçuğu filandır taş çatlasa, uyuyordum. Zaten ben ortaokuldayken gece yarısı olmadan yatar öğleden sonra kalkardım, hayvan gibi uyurdum.
Neyse babam girdi odama uyandırıyor beni. Bir bak bir şey soracağım, bir şey göstereceğim bilmem ne yapacağım. Gözlerimi bile açamamıştım ne var diye sormuştum, elinde bir oda parfümü sıkıyor odama.
"Bak oda parfümü aldım, beğendin mi?"
Sabahın köründe aklıma takılan tek şeydi zaten bir oda parfümüm olsa da rahatlasam. Uyku sersemliği falan işte cevap vermiyorum ama o da zorluyor iyice uykusu dağılsın da yataktan çıksın diye. Amacını bile hiçbir zaman öğrenemedim. Baktım uyumaklar haram olmuş, tekrar uyuyakalmam mümkün değil küfretmiştim ama refleksi bile desem yeridir. O güne kadar hiç zorda kaldığımda küfrederek bir çözüm üretmeye çalışmak aklıma gelmezdi. Babam da duyduklarının şaşkınlığıyla bir an küçük dilini yuttu, bir şey diyemedi. Sonra oda parfümünü masanın üzerine bırakıp odadan çıktı. Hayret bir şey.
Babam sağ olsun, o günden sonra azar azar küfretmeye başladım.
